Şapka devrimine karşı çıkanlar istiklal mahkemelerinde yargılanıyor, birçoğu ipe gönderiliyor.

Mesele malum.

Bunlardan birisi de İskilipli Atıf Hoca…

Atıf Hoca ile ilgili bir hikâyeciği sanırım Necip Fazıl Kısakürek’in ‘Son devrin din mazlumları’ kitabında okumuştum.

Duruşmaların birinde…
Kel Ali namıyla maruf Ali Çetinkaya, İskilipli Hoca’ya dönerek sert bir şekilde şöyle der:

-Sen bilmiyor musun ki şapkada bez parçasıdır, fes de, sarık da...

Hoca’nın cevabı pek manidardır:

- Evet, biliyorum... Ancak hâkim heyetinin arkasında asılı duran Türk Bayrağı da bezdendir, İngiliz bayrağı da. Onu kaldırıp İngiliz bayrağı asarsanız ne olur?

*

Öyle ya, bez beze benzer.
Söz söze…

Amma al bayrağı patiskadan ayıran manaya bakacaksın.

Kelimeler, bir iki hecelik sözler ve hatta harfler…
Hele de kavramlar…

Çok mühimdir arkadaşlar!

Yeri gelir neler ifade etmezler ki?

*

Çok örnekler sayabiliriz birlikte.

Gerek yok.

Sözü uzatmadan sadede gelelim.

T dediğin ne ki…

Alfabenin 29’harfinden biri…

C Dediğin ne ki…

Alfabenin 29’harfinden biri…

Ama gelince ikisi bir araya…

Dünyanın en güzel ikilisi oluyor.

Bir istiklal tuğrası oluyor.

Bir bağımsızlık nişanesi oluyor.

Geçmişten ebediyete yürüyen bir milletin remzi oluyor.

Türklerin ve Kürtlerin ortak vatanının, ortak devletinin…

Müşterek geleceğinin ‘tapu kodu’ oluyor.

Asla ayırıcı değil…

Bölmüyor, parçalamıyor; bilakis birleştiriyor. Tüm unsurları, parçaları bütün yapıyor.

*

Önce kavramlar savaşır.

Evvela harfler vuruşur.

Söz füzelerinin, harf mermilerinin, kavram bombalarının halk hafızasında yaptığı tahribatı; inanın atom bombasından daha eşettir!

Tıpkı, bıçak yarasının geçmesi, dil yarasının şifa bulmaması gibi…

Lisan, üslup, kavram bombalarının iyileşmesi pek çetindir.

Barışın öncü gücü de harfler, heceler, kavramlardır.

Öyleyse, barışmaksa maksat, sulhu salah ise amaç…

Müşterek kavramları, sembolleri, remizleri tahrip etmeyelim.

Kaş yapayım derken göz çıkarmayalım.

Dokunmayalım T’ye…

Dokunmayalım C’ye…

Ellemeyelim TC’yi…

Lütfen…