Bazı insanlar hayatımıza sessizce girer.

Ne büyük sözler söylerler ne de kendilerini öne çıkarırlar.

Ama yıllar geçtikçe fark edersiniz ki hayatınızın bir köşesinde çok önemli bir yer edinmişlerdir.

*

Mithat Kıshalı Abi de bizim için öyleydi.

Yıllardır aynı apartmanda, aynı katta komşuyduk.

Ama bizimki sıradan bir apartman komşuluğu değildi.

Acımızı da paylaştık, sevincimizi de…

Kapımız birbirimize her zaman açıktı.

Zaman içinde komşuluktan öte, adeta akraba olduk.

*

Şimdi Mithat Abi aramızdan ayrıldı.

Bir süredir rahatsızdı.

Hastalığı boyunca eşi, üç oğlu ve iki kızı üzerine titredi. Bir insanın ailesi tarafından nasıl sahiplenilmesi gerektiğini adeta gösterdiler.

Allah hepsinden razı olsun.

Mithat Abi de çok şükür, kimseye muhtaç olmadan, ele ayağa düşmeden bu dünyadan göçtü.

Ardında güzel bir aile,

Güzel hatıralar ve kendisini hayırla anacak insanlar bıraktı.

*

Kıshalı ailesi Erzurum’un tanınmış ve geniş ailelerinden biri.

Ben bu ailenin pek çok ferdini tanıdım.

Kimseye zararı dokunmayan, temiz, düzgün, pırıl pırıl insanlar…

Mithat Abi de o ailenin güzel insanlarından biriydi.

Ama benim için yeri başkaydı.

Çünkü yılların komşuluğu vardı aramızda.

Allah herkese böyle komşular nasip etsin.

*

Mithat Abi iyi huyluydu.

Hatır bilirdi.

Gönül kırmamaya dikkat ederdi.

Alçak gönüllüydü, yardımseverdi.

Her şeyden önce iyi bir eş, iyi bir baba ve iyi bir aile büyüğüydü.

Bilgiliydi.

Ama bilgisini hiçbir zaman öne çıkarmazdı.

Onu tanımlayan en güzel kelimelerden biri sanırım “mütevazı” olurdu.

*

Karşılaştığımızda ayaküstü başlayan sohbetlerimiz bazen uzar giderdi.

Erzurum’u konuşurduk.

Eski Erzurum’u…

Eski insanları…

Eski komşulukları…

Geçmişteki dostlukları…

Şehrin unutulmaya yüz tutmuş insanlarını, hatıralarını yad ederdik.

Şimdi o sohbetleri düşünüyorum.

İnsan bazı şeylerin kıymetini kaybedince daha iyi anlıyor.

*

Apartmanda aynı katta bir kapı var artık…

Ama Mithat Abi o kapıdan çıkmayacak.

Merdivende karşılaşıp selamlaşamayacağız.

“Esat, nasılsın?” diye seslenmeyecek.

İki dakika diye başlayan sohbetimiz yarım saate uzamayacak.

İşte insanın içine dokunan da bu oluyor.

Bir insanın yokluğunu, onun her gün bulunduğu yerde daha çok hissediyorsunuz.

*

Biz Mithat Abi’den razıydık.

Ailesinden de razıyız.

İnşallah Rabbim de ondan razı olur.

Üzerimizde komşuluk hakkı varsa sonuna kadar helal olsun.

Ne diyelim…

Bu dünya gelip geçici.

Hepimiz bir gün gideceğiz.

Geride bıraktığımız ise ismimizden çok, insanların gönlünde bıraktığımız iz olacak.

Mithat Abi güzel bir iz bıraktı.

İyi bir komşu olarak…

İyi bir baba olarak…

İyi bir insan olarak…

*

Ve bazı insanların yeri gerçekten doldurulmuyor.

Onların yeri boş kalıyor.

Mithat Abi’nin yeri de bizim için hep boş kalacak.

Rabbim Mithat Kıshalı Abimize gani gani rahmet eylesin.

Mekânını cennet, kabrini nur eylesin.

Başta kıymetli eşi olmak üzere üç oğluna, iki kızına, Kıshalı ailesinin tüm fertlerine ve sevenlerine sabır diliyorum.

Başımız sağ olsun.

Güle güle Mithat Abi…

Yıllarca iyi günde, kötü günde komşumuz oldun.

Biz senden razıydık.

Allah da senden razı olsun.