İffet, yalnızca bedeni korumak değil; ruhu, bakışı, sözü ve iradeyi kirlenmekten muhafaza etmektir. İslam'da iffet, insanın nefsine karşı kazandığı en büyük zaferlerden biridir. Çünkü insanı değerli kılan, her istediğini yapabilmesi değil, yapabileceklerine ahlaki sınırlar koyabilmesidir.

Bugün toplum olarak ciddi bir ahlaki aşınmanın içinden geçiyoruz. Mahremiyet teşhirle, haya utanmazlıkla, özgürlük sınırsızlıkla karıştırılıyor. Edep, çağın gerisinde kalmış bir kavram gibi gösterilirken; nefsin arzuları özgürlük adı altında kutsanıyor.

Oysa özgürlük, nefsin her çağrısına boyun eğmek değildir. Asıl özgürlük, nefsine hükmedebilmektir.

Peygamber Efendimizin (s.a.v.) iffet ve hayayı merkeze alan öğretileri, insanın hem kendisine hem topluma karşı sorumluluğunu hatırlatır. Kur'an-ı Kerim'de Nur suresinin 30 ve 31. ayetlerinde kadın ve erkeklere bakışlarını haramdan sakınmaları ve iffetlerini korumaları emredilir. Demek ki iffet, yalnızca kadına yüklenen bir sorumluluk değil, kadın ve erkeğin ortak ahlak imtihanıdır.

Unutulmamalıdır ki ahlak, başkasının ayıbını aramakla değil, insanın kendi nefsini hesaba çekmesiyle başlar.

Bir toplumun çöküşü, önce değerlerinin sıradanlaşmasıyla başlar.

İffetini kaybeden insan yalnızca bir sınırı değil, kendi ruhunun vakarını da kaybeder. Çünkü her şeyin serbest olduğu yerde, hiçbir şeyin kutsallığı kalmaz.

Bugün kendimize şu soruyu sormalıyız: Biz gerçekten çağdaşlaşıyor muyuz, yoksa değerlerimizden uzaklaşmayı ilerlemek mi sanıyoruz?

Çünkü medeniyet, arzuların serbest bırakılması değil, insanın kendisine hâkim olabilmesidir.

İffet bir geçmiş özlemi değil, insanlığın geleceğe taşıması gereken ahlaki bir emanettir. Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey, başkalarını yargılayan dillerden önce kendi nefsini sorgulayan vicdanlardır.