Altı Hafta Değil, Bir Ömür

Altı haftalık Yaz Kur’an kursu eğitiminin son haftasındayız…

Belki takvimde birkaç gün kaldı.

Belki sınıflarda son dersler işleniyor, son dualar tekrar ediliyor, son harfler bir kez daha üzerinden geçiliyor.

Ama aslında bir eğitim bitmiyor.

Bir tohumun toprağa bırakıldığı günlerin hasadına yaklaşıyoruz.

Çocuklarını yalnızca bugünüyle değil, yarınıyla da düşünen bilinçli anne babaların sabrının, gayretinin ve duasının meyveleri inşallah yavaş yavaş kendini gösterecek.

Çünkü bazı emeklerin karşılığı hemen alınmaz.

Bazı tohumlar sessizce toprağın altında bekler.

Vakti gelince filiz verir.

Vakti gelince gölge olur.

Vakti gelince meyve verir.

Ve insan da böyledir.

Çocukluk, insanın ruhuna atılan tohumların mevsimidir.

Atalarımız boşuna söylememiş:

“Ağaç yaşken eğilir.”

Çünkü dal henüz tazeyken şekil alır.

Kök henüz derine inmemişken yön verilir.

Kalp henüz hayatın gürültüsüyle yorulmamışken güzel sözler oraya daha kolay yerleşir.

Bugün öğretilen bir Fatiha…

Yarın zor bir zamanda sığınılacak bir dua olabilir.

Bugün öğretilen bir besmele…

Yarın bir davranışın başlangıcında hatırlanan bir ölçü olabilir.

Bugün anlatılan kul hakkı…

Yıllar sonra bir insanın başkasına haksızlık etmekten vazgeçmesine vesile olabilir.

Ve o gün öğrenilen o cümle son nefeste ebedi bir kurtuluşun anahtarı olabilir..

İşte bunun için yaz Kur’an kursları yalnızca birkaç haftalık bir eğitim değildir.

Bazen bir çocuğun ömrüne bırakılan en kıymetli izlerden biridir.

Çünkü çorak bırakılmış bir toprak, yağmuru bekler.

İşlenmemiş bir tarla, tohumu bekler.

Ve eğitilmemiş bir gönül, kendisine dokunacak güzel bir sözü, güzel bir örneği, güzel bir rehberliği bekler.

Toprak nasıl ne verilirse onu büyütüyorsa, çocuk gönlü de kendisine sunulan değerlerle şekillenir.

Çorak bırakılan toprak nasıl zamanla verimsizleşiyorsa, ihmal edilen gönül de boşlukta kalır.

Ve o boşluk her zaman bizim istediğimiz şeylerle dolmayabilir.

İşte bilinçli ebeveynlik biraz da bunu fark etmektir.

Çocuğuna yalnızca iyi bir gelecek, iyi bir okul, iyi bir meslek bırakmayı düşünmek değil;

iyi bir insan olabilmesi için sağlam bir kök bırakmayı da istemektir.

Bu yüzden altı haftayı küçümsemeyelim.

Çünkü insanın hayatında bazı süreler vardır;

takvimde kısa, tesirinde uzun…

Bazı dersler sınıfta biter.

Bazıları ise insanın vicdanında ömür boyu devam eder.

Belki bugün çocuklarımızın elinde Kur’an harfleri var.

Belki dillerinde dualar…

Belki ezberlemeye çalıştıkları birkaç ayet…

Ama kim bilir?

Yıllar sonra o harflerden biri bir hayatın yönünü değiştirecek.

O dua, bir gecenin karanlığında teselli olacak.

O Fatiha, bir ömrün en zor anlarında insanın diline kendiliğinden dökülecek.

İşte hasat dediğimiz şey biraz da budur.

Bugünün sabrının, yarının karakterine dönüşmesi…

Bugünün eğitiminin, yarının ahlakına dönüşmesi…

Bugünün duasının, yarının istikametine dönüşmesi…

Ve bütün bunların arkasında, çocuklarının geleceğini yalnızca dünya ile sınırlamayan anne babalar…

Onların sabrı…

Onların gayreti…

Onların duası…

Ve çocukların gönlüne emek veren kıymetli hocalarımız…

Belki bir çocuğun zihninde hangi cümlenin ne zaman filizleneceğini bilemeyeceksiniz.

Belki verdiğiniz bir dersin, yıllar sonra nasıl bir hayata dokunduğunu hiç görmeyeceksiniz.

Ama bilin ki;

Toprağa düşen her güzel tohumun bir gün filizlenme ihtimali vardır.

Bu vesileyle çocuklarımızın gönlüne sabırla, sevgiyle ve emekle dokunan bütün hocalarımıza gönülden teşekkür ediyoruz.

Rabbim emeklerini bereketlendirsin.

Dillerinden çıkan her güzel söz, çocuklarımızın gönlünde kök salsın.

Attıkları her tohum, güzel ahlak olarak filizlensin.

Ve bugün bitiyor gibi görünen bu altı hafta,

yarın bir ömür boyunca sürecek güzelliklerin başlangıcı olsun.

Çünkü…

Altı hafta değil.

Belki bir ömür.

Ve inşallah şimdi,

sabırla ekilenlerin hasat vakti.

Mübarek Olsun..