Ufkumuzu açarak tarih bilgimizi pekiştiren ve kendisinden hayli istifade ettiğimiz "Bir devrin hafızası" İlber Ortaylı Hocamızı kaybettik. Üzüntülüyüz. O ​Türk tarihçiliğinin yaşayan kütüphanesi, müstakil bir okul ve hepimizin "İlber Hocası" idi. Arkasında telafisi güç bir boşluk bırakarak aramızdan ayrıldı. O, sadece tozlu arşiv belgelerini okuyan bir akademisyen tarihçi değil; imparatorluk mirasını bugünün sokaklarına taşıyan, Türkçenin zarafetini ve cumhuriyetin değerlerini gençlerin dimağına aşılayan ve gençleri cumhuriyet değerleriyle birleştiren, ​tarihi ezberleten değil sevdiren milli bir sesti: Eserlerinin okuyucusu bir okur olarak doldurulması zor boşluğun hüznünü yaşıyorum

Tarihi sıkıcı bir kronolojiden çıkarıp yaşayan tatlı bir hikâyeye dönüştürdü. ​Yol gösterici engin entellektüel birkimi ve cesareti, doğru bildiğini konuşmaktan ve söylemekten çekinmeyen, popülizme teslim olmadan halkın kalbine girmeyi başaran, dik duruşuyla onu daima hatırlayacağız. ​Hoca, her zaman "Bakmayı değil, görmeyi; işitmeyi değil, dinlemeyi" öğütledi bizlere. Masal ezberler üzerinden okunan ön yargılı tarih anlayışını yıkan bir tarihçimizdi o. Rahmetle minnetle anıyorum. Ruhu şâd olsun.