6 Şubat 2023…

Yerel saatle 04.17.

Merkez üssü Pazarcık olan, 8.6 kilometre derinlikte, Mw 7.7 büyüklüğünde bir deprem…

Ve saatler 13.24’ü gösterdiğinde, bu kez Elbistan merkezli, 7.6 kilometre derinlikte, Mw 7.6’lık ikinci büyük sarsıntı…

O gün sadece yer kabuğu kırılmadı. Zaman kırıldı. Hayatlar ikiye ayrıldı: depremden önce ve depremden sonra.

Aradan üç yıl geçti. Takvimler değişti, mevsimler döndü, enkazların yerinde yeni binalar yükseldi. Ama bazı saatler hâlâ duruyor. Bazı anneler hâlâ 04.17’de uyanıyor. Bazı şehirler hâlâ o sabaha uyanamamış gibi…

Kahramanmaraş’tan Hatay’a, Adıyaman’dan Malatya’ya kadar uzanan o büyük acı, bu milletin yüreğine kazındı. Binlerce canı toprağa emanet ettik. Bir gecede öğretmenini kaybeden çocuklar, evladını enkazdan çıkaran babalar, sessizce çöken şehirler gördük. Acının tarifi yoktu ama adı belliydi: hepimizin acısı.

Ve sonra…

Bu toprakların kadim refleksi devreye girdi.

Türkiye, bir kez daha kendi vicdanıyla ayağa kalktı.

Kimi kilometrelerce yol geldi, kimi sabahlara kadar kürek salladı.

Bir tas çorba, bir çift eldiven, bir omuz, bir dua…

İmkânı olan verdi, olmayan dua etti; ama kimse arkasını dönmedi.

Üç yıl sonra dönüp baktığımızda şunu net görüyoruz:

Bu milletin asıl gücü betonunda değil, birbirine tutunma kabiliyetindedir.

Felaket anlarında unvanlar düşer, kimlikler silinir, geriye sadece kardeşlik kalır. Aynı enkaz başında ağlayanlar, aynı umuda sarılanlar kalır.

Deprem bize bir hakikati tekrar hatırlattı:

Bu dünya emanet.

Can emanet.

Ve biz, birbirimize emanetiz.

Bugün yıl dönümü. Anmak için, hatırlamak için, unutmamak için…

Ve en çok da ibret almak için.

Sözü yine kalbe, yolu yine duaya bırakalım.

Ya Rab…

6 Şubat sabahını bize bir daha yaşatma.

Toprağın altına emanet ettiğimiz canları nuruna gark eyle.

Geride kalanlara sabır, hüzne düşen gönüllere ferahlık ver.

Bizi felakette bir kıldığın gibi, dirlikte de bir kıl.

Unutmayı değil, ders almayı nasip et.

Bu milleti merhametle ayakta tut, kardeşlikle yaşat.

Amin.