İnsan, sosyal bir varlıktır.

Yalnızlık, onun tabiatına aykırıdır.

Bir insanı gerçek anlamda insan yapan, onun çevresindeki dostları, sevenleri, halini hatırını soranlarıdır.

İnsanın yalnız olmadığını bilmesi, onun hayata tutunmasını sağlar.

Bir telefonun ucunda bir dost sesi duymak, zor zamanlarında bir omuza yaslanmak, mutlu günlerini paylaşacak birilerinin olması insanı diri tutar.

*

Fakat ne yazık ki insanlar arasında yaşanan kırgınlıklar, kimi zaman çok basit sebeplerle bile dostlukları sona erdirebiliyor.

Bazen bir yanlış anlaşılma, bazen maddi bir mesele insanları birbirinden uzaklaştırıyor.

Çoğu zaman da çıkar çatışmaları, menfaat hesapları dostlukları bozuyor.

Hatta öyle anlar oluyor ki, kardeş kardeşe bile sırtını dönüyor, dostlar düşmana dönüşüyor.

*

Oysa insanın yaradılışında sevgi esastır.

İnsan doğası gereği sevmeye ve sevilmeye meyillidir.

Ancak günlük hayatın getirdiği stres, hırs ve önyargılar bizi birbirimizden uzaklaştırabiliyor.

Peki, insanlar arasındaki kırgınlıklar ne zaman son buluyor?

İşte bu noktada hayatın acı gerçekleri devreye giriyor.

*

İnsan en çok sıkıntıya düştüğünde, hastalandığında, dara düştüğünde bakıyorsun kırgın olduğu, ‘Bu kişi beni sevmiyor’ dediği kişiler, arkadaşları, dostları sarıp sarmalıyor.

Nice dostluklar belki de bir selamla yeniden filizleniyor, nice kırgınlıklar son buluyor.

Ölüm döşeğindeki bir insanı ziyaret eden eski bir dost, yıllardır içinde taşıdığı kini bir anda unutabiliyor.

Çünkü hayat, kavgalar ve dargınlıklar için fazla kısa.

*

Büyüklerimiz boşuna dememiş: “Allah kimseyi kimsesiz bırakmasın.”

Gerçekten de insanın yanında bir dostu, bir seveni olması büyük bir nimet.

İnsan, ancak iyi günde de kötü günde de birbirine sahip çıkınca insan olduğunu hatırlıyor.

Düğünde, dernekte, hastalıkta, cenazede, insanın insanı araması, ona destek olması, asıl insani erdemdir.

*

Bu yüzden dostlukları küçük meseleler uğruna feda etmemeliyiz.

Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, insanın insana olan değerini hatırlamaktır.

Kin ve nefreti değil, sevgiyi ve vefayı çoğaltmalıyız.

Çünkü insan insana lazımdır, hem de her zaman…