Bugün ben bir güzel gördüm…

Öyle bir güzel ki…

Gelişiyle karanlıklar aydınlandı.

Öyle bir güzel ki; cahiliyenin putlar arasında kaybolmuş insanlığına tevhidi, zulmün karşısına adaleti, nefretin karşısına merhameti, cehaletin karşısına ilmi ve karanlığın karşısına nuru getirdi.

Bir gece doğdu…

Sadece bir insan dünyaya gelmedi.

Rahmet geldi. Nur geldi. Hidayet geldi.

Ve Rabbimiz, O'nun gelişini Kur'an-ı Kerîm'de şöyle müjdeledi:

“Biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.”
(Enbiyâ, 21/107)

Âlemlere rahmet…

ilahi bir söz!

O, sadece Mekke'nin değil, sadece Arapların değil, sadece bir asrın değil; bütün âlemlerin rahmeti olarak gönderilmişti.

Rabbimiz yine buyurdu:

“Şüphesiz Allah ve melekleri Peygamber'e salât ediyorlar. Ey iman edenler! Siz de O'na salât edin ve tam bir teslimiyetle selâm verin.”
(Ahzâb, 33/56)

İşte biz de bugün, Mevlid Gecesi'nin eşiğinde, gönüllerimizi O'nun adıyla buluşturmak; O'nu sûretiyle ve sîretiyle yeniden hatırlamak istiyoruz.

Hilye: Gönülde Bir Peygamber Tasviri

Peygamber Efendimizi anlatmak kolay değildir.

Çünkü O'nu anlatmaya kelimeler yetmez.

O'nun güzelliğini anlatmaya kalemler aciz, O'nun ahlâkını anlatmaya cümleler noksandır.

İşte bunun için asırlar boyunca gönül ehli, Efendimizin mübarek sûretini ve güzel vasıflarını anlatan Hilye-i Şerifleri büyük bir muhabbetle okumuş, yazmış ve evlerinin en güzel yerlerinde taşımıştır.

Hilye…

Bir bakıma kelimelerle çizilmiş bir Peygamber portresidir.

Fakat yalnız gözün göreceği bir portre değil…

Gönlün göreceği bir güzelliktir.

Rivayet edilir ki Hz. Ali Efendimizden Peygamberimizin mübarek vasıfları sorulduğunda O, Efendimizi uzun uzun tarif etmiş ve böylece Hilye-i Şerif geleneğinin en önemli kaynaklarından biri olan bu tasvir nakledilmiştir.

Biz de bugün susalım…

Hz. Ali konuşsun.

Hz. Ali'nin Dilinden O Güzeller Güzeli

Hz. Ali Efendimiz, Peygamberimizin orta boylu, güzel ve mütenasip bir yapıya sahip olduğunu; mübarek yüzünün ayın on dördü gibi parlak ve nurlu bulunduğunu anlatır.

Saçları ne tamamen kıvırcık ne de tamamen düz; hafif dalgalıdır.

Alnı geniş…

Kaşları güzel…

Gözleri iri ve sürmeli…

Kirpikleri uzun…

Omuzları geniş…

Göğsü heybetli…

Ellerinin ve ayaklarının parmakları uzun…

Mübarek yüzünde öylesine bir nur ve güzellik vardır ki O'na bakan kimse, gönlünde hayranlık ve muhabbet hisseder.

Ve omuzlarının arasında nübüvvet mührü bulunurdu.

O yürüdüğünde vakar ile yürürdü.

Bir tarafa döndüğünde bütün vücuduyla dönerdi.

Yürüyüşünde dahi edep vardı.

Bakışında merhamet vardı.

Sözünde hikmet vardı.

Sessizliğinde bile bir terbiye vardı.

Gül yüzün görse cihan, güle döner her hazan,
Nûrun ile buldu îman, ey Habîb-i Kibriyâ.

Fakat Hz. Ali'nin anlattığı sadece bir sûret değildi.

Çünkü o sûretin ardında bütün insanlığa örnek bir sîret vardı.

Kur'an'ın Anlattığı Peygamber

Hilye-i Şerif bize O'nun mübarek sûretini anlatırken, Kur'an-ı Kerîm bize O'nun ahlâkını anlatır.

Rabbimiz buyuruyor:

“Şüphesiz sen yüce bir ahlâk üzeresin.”
(Kalem, 68/4)

Yüce ahlâk!

İşte Efendimizin asıl güzelliği burada…

Yetimin başını okşayan ellerde…

Açın sofrasına oturan gönülde…

Kendisini taşlayanlara beddua etmek yerine hidayet dileyen merhamette…

Kendisine kötülük edeni affeden yürekte…

Ümmetini geceleri düşünüp gözyaşı döken bir Peygamber sevgisinde…

Kur'an O'nu bize şöyle tanıtır:

“Andolsun, size kendi içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir; size çok düşkündür, müminlere karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.”
(Tevbe, 9/128)

Ne güzel anlatıyor Rabbimiz!

Sizin sıkıntıya uğramanız O'na ağır gelir…

Bugün bizim derdimizle dertlenen bir Peygamberi konuşuyoruz.

Bugün bizim için gözyaşı döken bir Nebîyi anıyoruz.

Bugün ümmetini kendisinden önce düşünen bir Rahmet Peygamberini yâd ediyoruz.

Bir Rivayet, Bir Teselli

Peygamber Efendimizin mübarek kızı Hz. Fâtıma'nın, babasının vefatından sonra duyduğu hasreti ve hüznü düşünelim.

Bir baba…

Bir kız…

Bir Peygamber…

Biricik Fâtıma'sına olan sevgisi…

Hilye-i Şerif etrafında anlatılan bazı rivayetlerde, Efendimizin Hz. Fâtıma'ya teselli olmak üzere mübarek sûretinin anlatıldığı ve Hilye'nin O'nu hatırlatan bir emanet olarak muhafaza edilmesini tavsiye ettiği nakledilir.

Halk arasında meşhur olan şu ifade de bu muhabbetin dili olmuştur:

“Hilyemi gören beni görmüş gibidir.”

Bu sözün hadis olarak sıhhat derecesi konusunda farklı değerlendirmeler bulunduğunu da hatırlayarak, onu bir Peygamber sevgisi ve Hilye geleneğinin ifadesi olarak okumak gerekir.

Ne güzel bir düşüncedir:

Gözler göremese de…

Gönül görebilir.

Hilye, işte bu gönül görmesine vesile olur.

Bir levhada O'nun mübarek sûreti…

Bir satırda O'nun güzel ahlâkı…

Bir kelimede O'nun adı…

Ve o adın etrafında çarpan milyonlarca Müslüman gönlü…

Bir levha ki nûr saçar, adı Ahmed Mustafa,
Bir satır ki cânı yaşar, aşk ile yâ Resûlallah!

Hilye'yi Duvara Asmak Yetmez

Hilye-i Şerif'i evimizin duvarına asabiliriz.

Başımızın üzerinde tutabiliriz.

Her baktığımızda salât ü selâm getirebiliriz.

Ama Hilye'nin asıl maksadı, Peygamberimizi hayatımıza taşımaktır.

O'nun doğruluğunu dilimize…

O'nun merhametini kalbimize…

O'nun adaletini davranışlarımıza…

O'nun sabrını imtihanlarımıza…

O'nun sevgisini ailemize…

O'nun sünnetini hayatımıza taşıyabilirsek, işte o zaman Hilye gerçekten gönlümüzde yaşamaya başlar.

Çünkü O'nu sevmek, yalnızca adını güzel söylemek değildir.

O'nun gibi güzel olmaya çalışmaktır.

“Seni Seviyoruz Yâ Resûlallah!”

Mevlid Gecesi yaklaşırken bir kez daha düşünelim:

Biz kimi anıyoruz?

Alemlere rahmet olarak gönderileni…

Yüce ahlâk sahibi olanı…

Müminlere karşı şefkatli ve merhametli olanı…

Rabbimizin kendisine salât ettiği Habîb-i Kibriyâ'yı…

Hz. Âişe validemizin ifadesiyle ahlâkı Kur'an olan o eşsiz Nebî'yi…

O'nu anmak ne güzel!

O'na salât ü selâm getirmek ne güzel!

O'nun sünnetine sarılmak ne güzel!

O'nun ümmeti olmak ne büyük nimet!

Adın anılsa dilde, gönül güle döner,
Salât ile her yürek rahmete bürünür.
Bir aşk ki sığmaz cihana, sığmaz kelâma,
Muhammed sevgisiyle can yeniden dirilir.

Bugün ben bir güzel gördüm…

Hilye'nin satırlarında O'nun mübarek sûretini…

Kur'an'ın ayetlerinde O'nun yüce ahlâkını…

Sünnetinde O'nun hayatını…

Salât ü selâmlarda O'nun adını…

Ve ümmetinin gönlünde O'na duyulan sonsuz muhabbeti gördüm.

Gelin, bu mübarek gecede yalnızca dilimiz değil, hayatımız da “Yâ Resûlallah” desin.

Gelin, Hilye'yi sadece duvarlarımızda değil, gönüllerimizde taşıyalım.

Gelin, O'nun merhametiyle merhametlenelim.

O'nun doğruluğuyla doğrulalım.

O'nun güzel ahlâkıyla güzelleşelim.

Ve her salât ü selâmda, O'na olan hasretimizi biraz daha dile getirelim.

Dua ile…

Allah'ım!

Bizi Habîbin Hz. Muhammed Mustafa'nın (s.a.v.) sevgisinden mahrum eyleme.

Gönüllerimizi O'nun muhabbetiyle dirilt.

Sünnetini hayatımıza rehber, ahlâkını ahlâkımıza örnek eyle.

Bizleri O'nun şefaatine nail olanlardan, O'nun sancağı altında toplananlardan ve Kevser Havuzu'nun başında O'nun mübarek ellerinden su içenlerden eyle.

Hz. Fâtıma annemizin, Hz. Ali Efendimizin, Ehl-i Beyt'in ve bütün Ashâb-ı Kirâm'ın sevgisini gönüllerimize nakşeyle.

Bu mübarek Mevlid Gecesi'ni ümmet-i Muhammed için hayırlara, huzura, kardeşliğe ve rahmete vesile eyle.

Gönüllerimizi putlardan değil, tevhidden;

kinlerden değil, merhametten;

kibirden değil, tevazudan;

dünya hırsından değil, Peygamber sevgisinden yana eyle.

Ve bizlere, hayatımızın son nefesine kadar:

“Muhammedün Resûlullah”

hakikatinin aşkıyla yaşamayı nasip eyle.

Allahümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed.

Allahümme bârik alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed.

Gecemiz mübarek, gönüllerimiz nurlu, dualarımız makbul olsun.

Salât ü selâm, kıyamete kadar âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa'nın (s.a.v.) üzerine olsun.

Âmin.